|
Perşembe, 29 Mayıs 2008 |
|
Bakıldığında I. Yeni yani Garip Akımı’nın şiir düşüncemden çok uzak olmadığını görebiliyorum. Bunun yanında onlarla arama mesafe koyduğumu biliyorum. Aslında sadece ben değil bu mesafeyi koyan bütün II. Yeni’ye sıcak bakanlar ve biraz da “gelenek” kelimesinin çağrıştırdığı işlere uzak olmayanlar. Zaten benim mesafe koymam, eleştirmem, hatta hor görmem I. Yeni’yi gelenek işine yatkınlığımdandır. Ne demek istiyorum? Açayım. Burada sanırım gelenek deyince edebiyat zaviyesinden Divan edebiyatı demek istiyorum. Oysa cümle alem bilir ki Divan edebiyatına yaklaşımımı. Bu konuda erinmemiş bir sürü yazı da yazmışım. Öldü, bitti, canlanamaz içrekli. Ortada kesin olan bir şey var ki I. Yeni yıkmak amacıyla çıktı ve başarısız olduğu da söylenemez “ eski edebiyatı.” Sorun belki de yerine bir şey koyamamasında/koymamasındadır. Burada neden insanların I. Yeni ‘ye sıcak baktığı, pirim verdiği de anlaşılıyor.
Bir şey daha açığa çıkmıştır ki ben Divan Edebiyatı’nı seviyormuşum, bir ölmüşü, geçmişi sever gibi. Bunu yeni keşfetmedim. Aslında beni kimse Divan Edebiyatı karşıtı ilan edemez, etmemelidir. Çünkü öyle değilim. Benim o noktada duruşum ölmüşü diriltmeye veya bugünü geçmişe götürmeye çalışanlara. Bundandır onları rahatsız görürüm, sağlıksız bulurum. Bir abideyi gezmeyin demem, demedim. Ama bugünü ve geleceği yapmayı bırakıp geçmişle oyalanmayın derim. Sanırım Lenin’in sözü idi, “ Bırakın ölüleri ölüler gömsün.” Bunu da bir noktaya kadar derim. Biz ölmüşlerimizi görmemezlikten gelemeyiz, gelmeyiz. Gelirsek tekâmülü nasıl oturtacağız nereye oturtacağız. Peki, neden I. Yeni şiirinde en azından otomatik yazım ve oyun açısından kendime uygun bulurken ve şuuraltını onlardan başka şekilde kullanmadığım halde neden soğuk bakmışım, bakıyorum Orhan Veli ve arkadaşlarına? Aslında onlara sadece ben bu noktada durmuyorum, kendileri de kendilerine mesafeli duruyorlar; durdular Garip önsözünün yayımlanmasından çok geçmeden. Bugün Orhan veli birkaç sene daha yaşasaydı bugünkü Orhan Veli hiç olmayacaktı diyenler olduğu kadar kendilerini inkâr edeceklerdi diyenler çoğunlukta edebiyat araştırmacılarından.Ben buldum aslında karşıtlığımı, mesafeli duruşumun nedenini. Daha önce de yazdım, onlar da kaybedenlerin içinde yöntem olarak kaybedişi kendi kültürel değerlerinde haydi uzatmayalım dinde bulduklarından mesafeli uzaklığım, eleştirim.Bu noktada biri “ İyi de II.Yeni dinin neresinde? “ diyebilir. S. Karakoç dışında hepsi dinin içinde değiller ama karşısında da değiller en azından terennüm ettikleri hayatlarında hiçbir sözleri ve şiirlerinde. |
|
Son Güncelleme ( Perşembe, 29 Mayıs 2008 )
|
