Bilindiği üzere edebiyatımız dünya edebiyatında pek de istenilen bir noktada değil. Gönül ister ki dünya edebiyatı içinde hak ettiği yere ulaşabilsin. Ama gerçek şu ki görülen gelecekte bu pek mümkün görünmüyor. Zaten bu da kendiliğinden olmaz; olamaz.

Elif Şafak Orange Broadband Prize For Fiction ödülüne aday gösterilmiş. 20 adaydan biri. İngilizce yazan bayan yazarlara açık bu ödüle Elif Şafak Türkçeye Baba ve Piç diye çevrilen The Bastard of İstanbul’dan aday gösterilmiş.

Orhan Pamuk’tan sonra Türklerin benzer ödüllere namzet olması alışılmış bir hâl oldu. Öncesinde de olurdu bu tür adaylıklar ama genelde sükuti hayal ile sonuçlanırdı. Yaşar Kemal müzmin adayımızdı her zaman. Adayımızdı derken Türkiye için dedim. Yoksa benim hiçbir zaman adayım olmadığı gibi “adamım” da olamaz. Uzatmayalım, uluslar arası ödül düzenleyiciler sanki daha fazla hevesliler Türk yazarlara.

Yazdığımız ve yazacağımız seri yazının sadece İskender Pala’nın “Divan Edebiyatı” adlı kitabının kritiği yapılmamıştır, yapılmayacaktır. Divan Şiiri’ne, Divan Edebiyatı’na dair söyleyeceğimiz sözleri hatta kimi zaman şiire ve edebiyata dair sözler söylememize imkân olarak kullandık, kullanacağız. Zemin olarak Sayın Pala’nın kitabının seçilmesi elbette Sayın Pala’nın bu sahanın en kayda değer kişisi ve kitabının sıra olması etkili olmuştur.

Madem söz açtık, bir iki kelam edelim.

Bu seri yazının ilkinde Osmanlı Devletinin saray ve çevresi ayırımı içinde en azından taşradakileri bu kategoride tutarak yaptığını Bardakçının yazısı eşliğinde işlemiştik. Buradan Osmanlının yaptığının karşısında olduğumuz anlamı çıkmasın. Elbette bu faydaya binaendir. Aynı şekilde başbakanın sözlerini de desteklemiş ve haklı bulmuştuk. Tabii bu düşüncemizden Osmanlının özellikle Müslüman halkları özellikle ana dokuyu ihmal etmesini haklı bulmuyoruz bulmadık. Sanırım bunların söylenmesi gerekiyordu. Biz devam edelim.

Şiir Araç mıdır Amaç mıdır? Ne zamandır kafamda bu soru var. Bende değil sadece… Nazım Hikmet bu soruyu son noktada araç diye cevaplamış. Hem de son demde beklenenin aksine Divan Edebiyatı’na yaklaşarak.

Mevcut sorumuzu sadece kişiler bazında düşünmemek gerek. Örneğin Divan Edebiyatı’na da aynı soruyu sormak gerek, devamında Halk Edebiyatı’na da.

Bir şeye yaklaşırken kutsayıcı ve onaylayıcı bir dil ile yaklaşırsak ondaki gerçeklikleri göremeyiz. Eğer niyetimiz böyle değilse başka. Kendi yazımızı bile eleştirel bir yaklaşımla okumaz isek faydaya dönme yüzdesini düşürürüz. Bunun yanında insafsızlığı da önermiyoruz tabii.

Hüseyin KASIMOĞLU

“Ağır prangalarla yüklenmiş bir mahkûm şafak vaktinin esintisini nasıl takip edebilsin?” Halil CİBRAN

Yazdan kalma bir gün. Daha dün yağmurun bardaktan boşanır gibi yağışına inat her yer günlük güneşlik. Güneşin ışığı kızarmış, sararmış, kimileri dökülmüş yaprakların üzerinde raks ediyor.

EMİNE BOZKURT

 AYRINTI

Bu gün de akşam oldu. Her Allah’ın günü olduğu gibi. Zaten bu evde başka bir şey olmaz. Bir sabah olur, bir akşam olur. Arada geçen zamanda da kayda değer hiçbir şey yaşanmaz. Ne küçük bir heyecan, ne ufak ta olsa bir mutluluk hatta korku ve endişe bile yoktur bu evde. Ruhsuz, duygusuz bu ahşap ev sanki yıllardır içine bir tek canlı girmemiş gibi soğuk ve mesafelidir. Hani ola ki sevinecekse bile insan, bu duvarlardan, tavandan, pencere pervazlarından korkusuna sevinemez. Sevinirse de mahrem bir sırrı topluluk önünde ifşa eden boşboğazın durumuna düşer. “Aaa ne ayıp hiç yakıştıramadım”.

 YAHYA KEMAL

Asıl adı Ahmed Agâh olan Yahya Kemal, 2 Aralık 1884'te Üsküp'te doğmuştur. Üsküp Belediye Başkanı Nişli ıbrahim Naci ile şair Lefkoşçalı Galip'in yeğeni olan Nakiye Hanım'ın oğludur. Yahya Kemal, "islâm tesettürünün en şedîd bir muhitinde doğduğunu, yaşadığını ve öldüğünü" söylediği annesinin okuma-yazma bilmediğini ve "çok kuvvetli mutekid olduğunu" belirtmektedir.